Bugün Dünya Öykü Günü

İSTANBUL- Elif KAHRAMAN

Koca romanların gölgesinde duran o kısa ama keskin anlatıların günü.
Öykü, edebiyatın nabız atışıdır. Roman uzun bir yolculuksa, öykü bir anın kalp grafiğidir. Bir bakış, bir kapı sesi, yarım kalmış bir cümle… Bazen bir insanın bütün hayatı tek paragrafta saklanır.
Anlatı tarihi ateş başında başladı. İnsanlar mağara duvarlarına çizmeden önce birbirlerine hikâye anlattı. Çünkü insan, yaşadığı kadar anlattığıyla da var olur. Öykü, “Ben buradaydım” deme biçimidir.
Roman genişler, öykü yoğunlaşır. Roman suysa, öykü damladır. Ama o damla kayayı deler. Çünkü öykü ekonomiktir; gereksiz hiçbir kelimeyi taşımaz. Bir cümle fazla yazılsa büyü bozulur.
Dünya Öykü Günü’nün 14 Şubat’ta kutlanması da boşuna değildir. Bu tarih, modern öykücülüğün önemli isimlerinden Sait Faik Abasıyanık’ın doğum günüdür. O, sıradan insanın sıradışı hâlini anlattı. Balıkçıları, kahvehaneleri, adayı, yalnızlığı… Bize şunu öğretti: Büyük hikâyeler küçük insanların içindedir.
Öykü yazmak cesarettir. Çünkü kısa yazmak zordur. Uzatmak kolaydır; damıtmak maharet ister. Bir heykeltıraş gibi fazlalıkları yontarsın. Geriye yalnızca özü kalır.

Ve belki de öykü, hayatın kendisine en benzeyen türdür. Hayat da açıklamasız biter. Bir paragraf ansızın kapanır. Bir karakter bir daha görünmez. Her şey tamamlanmaz. Ama iz bırakır.
Bugün bir öykü yazmak için mükemmel gün değil. Çünkü mükemmel gün diye bir şey yoktur. Ama bir an vardır. O anı yakalayan cümle, öykünün başlangıcıdır.
Bir kapı aralanır.
Bir kadın durakta bekler.
Bir çocuk cebinde taş saklar.
Ve dünya, bir cümleyle yeniden kurulur.
Öykü, kısadır ama küçücük değildir.
İnsanı bir paragrafta yakalayıp bırakmayan bir aynadır.
Bugün aynaya bakma günü.
Bugün anlatma günü.